Κινηματογραφικές προβολές 2016 – 2017

Οκτώβριος 17th, 2016

ΤΜΗΜΑ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑΣ ΔΗΜΟΥ ΗΡΑΚΛΕΙΟΥ ΑΤΤΙΚΗΣ
ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΙΚΕΣ ΠΡΟΒΟΛΕΣ 2016 – 2017

12 Α/Μ Διαχρονικά Αριστουργήματα!

 

 

31/ 10/ 2016

ώρα 9.15'

 

 

 

 

 

 

1931

Διάρκεια 87΄

 

1. Τα φώτα της πόλης

     (City.Light)

 

Η ταινία Τα φώτα της πόλης γυρίστηκε και προβλήθηκε πρώτη φορά το 1931, τρία χρόνια μετά την έλευση του ήχου, αλλά ο Τσάπλιν επέμεινε στο βουβό κινηματογράφο. Καλύτερα έτσι, φυσικά, γιατί κανείς δεν ήθελε να ακούσει τον αλητάκο να μιλάει. Μιλούσε ολόκληρο το σώμα του γι αυτόν. Η ταινία είχε υπότιτλο μια «ρομαντική κωμωδία παντομίμας» και είναι άλλοτε ρομαντική, άλλοτε κωμική, άλλοτε συγκινητική. Πάντως, είναι όχι μόνο μια από τις καλύτερες ταινίες του βωβού κινηματογράφου, αλλά μια από τις καλύτερες ταινίες όλων των εποχών

 

 

 

 

Charles Chaplin

(Τσάρλι Τσάπλιν)

 

 

14/ 11/ 2016

ώρα 9.15'

 

 

1939

Διάρκεια 110΄

2.  Ο Κανόνας του Παιχνιδιού

      (The Rules of the Game)    

 

O Ρενουάρ χτίζει σιγά – σιγά την εικόνα μιας κοινωνίας εκτός ελέγχου, ενός τραγελαφικού θιάσου κοινωνικών μοντέλων σ' ένα διαρκές θέατρο του παραλόγου. Το ξεπούλημα κάθε αξίας, το τέλος κάθε ανθρωπιάς, η σταδιακή επικράτηση του κακού και η σιωπηλή απελπισία ενός καλλιτέχνη στέκουν ως διαχρονικός καθρέφτης για έναν ολόκληρο κόσμο στο χείλος της αβύσσου.

 

 

 

 

Jean Renoir

(Ζαν Ρενουάρ)

 

28/ 11/ 2016

ώρα 9.15'

 

 

 

 

 

 

 

 

1949

Διάρκεια 104΄

 

3.  Ο τρίτος άνθρωπος (The Third Man)

 

Ναι, είμαστε σε μια κατεστραμμένη Ευρώπη, σε μια κατεστραμμένη Βιέννη όπου οι μεγάλες δυνάμεις διαμοιράζονται λάφυρα, περιοχές κι ανθρώπους και οι απατεώνες βρίσκουν ευκαιρίες για ρεμούλες, είμαστε σε φάση όπου κουλτούρες και νοοτροπίες ανατέλλουν, δύουν, αναδιαμορφώνονται και στον πυρήνα του έργου βρίσκουμε: την απλοϊκότητα του Χόλι όσον αφορά την ηθική (καλοί λευκοί, κακοί ινδιάνοι), την απομυθοποίηση της ηθικής που έχει συντελεστεί στην ψυχή της Άννα, γιατί έχει βιώσει τον πόλεμο και τον αμοραλισμό του Χάρι, που είναι ακριβώς ο αμοραλισμός του τυχοδιώκτη, του κατακτητή, του επιχειρηματία. Ο Χάρι δεν κάνει κάτι χειρότερο από αυτό που έκαναν κράτη ολόκληρα, απλά το κάνει ιδιωτικά. Στον μονόλογό του, λέει με άλλα λόγια αυτό που είπε και ο Ηράκλειτος. Ότι ο πόλεμος είναι πατέρας των πάντων.

 

 

 

 

Carol Reed

(Κάρολ Ριντ)

 

 

12/ 12/ 2016

ώρα 9.15'

 

 

 

 

 

 

1950

Διάρκεια 88'

 

4. Ρασομόν (Rashomon)

 

Αλήθεια! Η πιο προβληματική, η πιο πολύ-υπόστατη, ίσως λέξη που υπάρχει σε όλες τις γλώσσες της γης. Ποιος είναι όμως ο τρόπος που προσεγγίζει κανείς την αλήθεια? Τι σημαίνει για τον καθένα το να την διατυπώσει, να την προβάλλει σαν υπόσταση στον συνομιλητή του, σε αυτόν που την απαιτεί? Μια και μόνο ματιά στο πρόσφατο παρελθόν του καθενός μας, πείθει με ευκολία πως δεν είναι λίγες οι φορές, που ενώ βαθιά μέσα του ο καθένας γνωρίζει πως εκφράζεται χρησιμοποιώντας ανακρίβειες, ψέματα και λάθη, άλλοτε για να καλύψει δυσάρεστες καταστάσεις ή για να τονίσει την υπερβολή, εντούτοις έχει βαθιά την πίστη πως εκφράζεται λέγοντας την αλήθεια.

 

 

 

 

Akira Kurosawa 

(Ακίρα Κουροσάβα)

 

09/ 01/ 2017

ώρα 9.15'

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

1956

Διάρκεια 104'

 

5. Ο Δράκος

 

Η ταινία  πραγματεύεται, την ασφυξία που είχε πνίξει την χώρα στην δεκαετία του ’50. Μια χώρα που προσπαθούσε να βρει την ταυτότητά της και μια κοινωνία να δοκιμάζει τις αντοχές της. Η φτώχεια ήταν ο κανόνας και το έγκλημα άνθιζε. Όνειρο όλων ήταν να βρουν ένα διέξοδο από την ψυχοφθόρα καθημερινότητα, όπως και να έμοιαζε αυτή η διέξοδος. Ο Θωμάς την βρήκε στο πρόσωπου ενός εγκληματία της Αθήνας. Ο φόβος και η φιλοδοξία κοντράρονται μόνο για να βρεθεί στο τέλος χαμένος ένας άτυχος υπαλληλάκος. Από τα καταγώγια στις φτωχογειτονιές και από τα σκοτεινά γραφεία κάποιας τράπεζας στο άβατο του αστυνομικού τμήματος, είναι ένας αγώνας μέχρι τέλους.

Η πρωτοποριακή ταινία του Νίκου Κούνδουρου σκηνοθετήθηκε από τον ίδιο σε ηλικία 30 ετών και θεωρείται η πρώτη που ξέφυγε από τον καθαρά ψυχαγωγικό και εμπορικό χαρακτήρα των ταινιών της δεκαετίας του '50, σηματοδοτώντας την απαρχή του επονομαζόμενου νέου ελληνικού κινηματογράφου.

 

 

 

 

 

Νίκος Κούνδουρος

 

23/ 01/ 2017

ώρα 9.15'

 

 

 

 

1957

Διάρκεια 96'

 

6.  Η Έβδομη Σφραγίδα (Det sjunde inseglet)

 
Η ταινία ξαφνιάζει. Σε μία εποχή που απασχολεί κυρίως η φλυαρία των ανθρώπων, ο Bergman ασχολείται με την σιωπή του Θεού, και η ευθύτητα με την οποία παρουσιάζει την αιώνια αντίθεση του καλού και του κακού, η αφοσίωση στην ανάλυση της ψυχολογίας του ανθρώπου που αναρωτιέται και η επιμονή στις ρεαλιστικές συμπεριφορές κάνει το φιλμ να διαθέτει περισσότερα κοινά στοιχεία με ταινίες του βωβού παρά με σύγχρονές της. 

 

 

 

 

Ingmar Bergman.

(Ίνγκμαρ Μπέργκμαν)

 

06/ 02/ 2017

ώρα 9.15'

 

 

 

 

 

 

1962

Διάρκεια 105'

 

7. Τα παιδικά χρόνια του Ιβάν (Ivan's Childhood)

 

Με εξαίρετα ποιητικό τρόπο διαχειρίζεται ο βίαιο τερματισμό της παιδικής ηλικίας από τον πόλεμο και την ανικανότητα του παιδιού που υφίσταται αυτή την απώλεια να ζήσει μια φυσιολογική ζωή μετά από αυτό. Ουσιαστικά την ανικανότητα του παιδιού να ζήσει με οποιονδήποτε τρόπο. Μια ανεστραμμένη πολεμική ταινία, όπου ο πόλεμος δεν έχει τίποτα το ηρωικό, παρά μόνο λασπουριά και αποσύνθεση και η νίκη δεν έχει τίποτα το θριαμβικό, παρά μόνο ερείπια και θάνατο. Αντιστικτικά στην τερατωδία του πολέμου, ο Ταρκόφσκι παραθέτει ονειρικές, ειδυλλιακές σκηνές από τη ζωή του Ιβάν πριν τον πόλεμο. 

 

 

 

 

Andrey Tarkovskiy

(Αντρέι Ταρκόφσκι)

 

20/ 02/ 2017

ώρα 9.15'

 

 

 

 

 

 

1961

Διάρκεια 93'

 

8. Πέρυσι στο Μαρίενμπαντ

(Annee Derniere a Marienbad)

 

Η κατάρρευση των αντικειμενικών βεβαιοτήτων… 

Ο Resnais, με τα απρόσμενα φλασάκια και τα ιδιοφυή τράβελινγκ, σκηνοθετεί σαν Άρχων του Ασυνειδήτου και παραμένει αόρατος, δημιουργώντας ένα θεμελιώδες ζήτημα οπτικής γωνίας: η κάθε σκηνή «σκηνοθετεί» την επόμενη αλλά και την προηγούμενη, οι ήρωες του φιλμ είναι και ενορχηστρωτές του, η εσωτερική συνοχή είναι απόλυτη και γριφώδης – και, σε ένα κοινό με διαφορετικό πήχη μεταφυσικών αντιλήψεων, ο Resnais θα μπορούσε να ισχυριστεί ότι το «Πέρσι στο Μαρίενμπαντ» είναι απολύτως αυτοφυές. Κι όμως, η περιπλάνηση στο τρίγωνο ασυνείδητο της Α – ασυνείδητο του Χ – κενό αέρος ανάμεσα στα δύο χρειάζεται κάποιον που θα πάρει σοβαρά τον πόνο της ανθρώπινης ύπαρξης. 

 

 

 

 

 

Alain Resnais

(Αλέν Ρενέ)

 

 

06/ 03/ 2017

ώρα 9.15'

 

 

 

 

 

 

1967

Διάρκεια 93'

 

9.  Ο άνθρωπος που έβλεπε τα τρένα να περνούν (Closely watched trains)

 

Ο νεαρός Τσέχος, που, ακολουθώντας τα βήματα του πατέρα του, εργάζεται σαν βοηθός σταθμάρχη, είναι άνθρωπος ανιδιοτελής και καθαρός. Έτσι, απλά, όπως κυλάει ένα ποτάμι, και πάντα προς την ίδια φορά, νομοτελειακά, θα έλεγε κανείς, ακριβώς γιατί είναι απλός και καθαρός άνθρωπος, και ιδιαίτερα νέος άνθρωπος, η αναζήτηση για την προσωπική του αυτογνωσία, τον οδηγεί – και τον εντάσσει – στο σύνολο. Αυτός, που απλώς «έβλεπε τα τρένα να περνούν», παρεμβαίνει. Και παρεμβαίνει αποφασιστικά. Και καθοριστικά. Και μάλιστα με προσωπική θυσία!

 

 

 

 

 

 

Jiří Menzel

(Γίρι Μένζελ)

 

20/ 03/ 2017

ώρα 9.15'

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

2000

Διάρκεια 145'

 

0. Οι Αρμονίες του Βέρμαϊστερ

(Werckmeister Harmonies)

 

 Αυτή ακριβώς είναι η μελαγχολία της αντίστασης: το αίσθημα μιας μοναξιάς βαριάς κι ασήκωτης, απέναντι σε μια μάζα που εκτονώνει τυφλά την καταστροφική της ορμή και προκαλεί την καταδυνάστευσή της. Για τον Bela Tarr, το σύντομο διάλειμμα αναρχίας και αποδιάρθρωσης που λαμβάνει χώρα είναι φαινόμενο ανάλογο της έκλειψης (προσέξτε την αναπαράσταση της πρώτης σκηνής) – μόνο που η επανεμφάνιση του ήλιου, η επιβολή της τάξης δηλαδή, του προκαλεί ακόμη μεγαλύτερη απελπισία. Κάπως έτσι ο Γιάνος θα βρεθεί «μέσα στην φάλαινα»: το μεγάλο ψάρι τρώει το μικρό, κι αυτός από δω και πέρα θα τηρήσει… σιγή ιχθύος. Η μελαγχολία θα είναι πια αποκλειστικό «προνόμιο» του καθηγητή με τις μουσικές-θεολογικές αναζητήσεις, από τις οποίες δανείστηκε τον τίτλο η ταινία. Είναι άραγε σύμπτωση ότι οι δύο τελευταίες φιλμικές συναντήσεις του μουσικολόγου γίνονται με τον σιωπηλό πρωταγωνιστή και το τυφλό βλέμμα του νεκρού κήτους; Για να ξαναγυρίσουμε στον Bergman: η σιωπή του θεού – και η αριστοτεχνική διασύνδεσή της με έναν μύθο που προκαλεί πολιτικούς συνειρμούς. 

 

 

 

 

 

Bela Tarr

(Μπέλα Τάρ)

03/ 04/ 2017

ώρα 9.15'

 

 

 

 

 

 

2009

Διάρκεια 144'

11. Η Λευκή Κορδέλα (The White Ribbon)

 

Μία σειρά ανεξήγητων γεγονότων διαταράσσουν την καθημερινότητα της παρακμασμένης κοινωνικής ζωής ενός προτεσταντικού χωριού. Μία καθημερινότητα αυστηρών ιεραρχιών, αυταρχικής πειθαρχίας, άκαμπτων ταξικών και έμφυλων διαχωρισμών. Τα παιδιά, οι οικογένειές τους, ο πάστορας, ο δάσκαλος, ο γιατρός βρίσκονται όλοι στο επίκεντρο. Όμως, ανεξήγητα περιστατικά συμβαίνουν, κάτι σαν μια απροσδιόριστη τιμωρία, αναστατώνοντας τη ροή της καθημερινότητας. Ποιος βρίσκεται πίσω από όλα αυτά; Η ταινία αντιπροσωπεύει έναν ευφυή, σύνθετο στοχασμό πάνω στη γέννηση της βίας και την παρακμιακή πορεία της κοινωνίας, στις παρυφές του πολέμου που άλλαξε τον γεωγραφικό και ανθρώπινο χάρτη.

 

 

 

 

 

Michael Haneke

(Μίκαελ Χάνεκε )

24/ 04/ 2017

ώρα 9.15'

 

 

 

2012

Διάρκεια 118'

12. Χαμένος Παράδεισος (Tabu, 2012)

 

Ο «Χαμένος Παράδεισος» περιλαμβάνει μια ιστορία αγάπης χωρίς όρια και την απώλειά της σε δύο διακριτά κομμάτια τοποθετημένα ανορθόδοξα σε (λάθος) σειρά, συμπεριλαμβάνει στο θέαμα και την διακριτική αλλά σαφή έκφραση αγάπης προς το βωβό σινεμά των αρχών του αιώνα και καταλήγει και σε ένα αισθητικό μεγαλείο που δεν μπορεί να αφήσει ανεπηρέαστο τον θεατή. Ναι, ο «Χαμένος Παράδεισος» είναι σίγουρα μια από τις καλύτερες ταινίες

 

 

 

Miguel Gomes

(Μιγκέλ Γκόμεζ)

 

Comments are closed.